Αθήνα

Μου λείπεις σήμερα.
Ακούς;
Θέλω να σου πω!

Θέλω να σου τα πω όλα.
Έχω να σου πω πράμα.
Ακούς;

Θέλω να σου πω πως ήρθε το καλοκαίρι κι έφυγα εγώ.
Πάλι.

Όλο χάλια ήμασταν τα καλοκαίρια.

Μ'έπαιρνες απ'το γραφείο,εγώ καθόμουν στο μπαλκόνι.Κοντά στο σούρουπο.
Θυμάμαι που μιλούσαμε πέρυσι το καλοκαίρι. Έπινα κάτι-εσύ έπρεπε να δουλέψεις λίγο ακόμα...
Μου είχες στείλει κάποτε ένα μικρό γράμμα-μαζί μ'εκείνο το σιντί που δεν έβρισκα πουθενά κι εσύ κατάφερες να το κατεβάσεις ΜΕ εξώφυλλο-που τέλειωνε με τόση πίκρα.
Με την πίκρα σου της Αθήνας τον Αύγουστο...

Την Κυριακή κατέβασα τα στόρια το βράδυ εντελώς.Δεν έμπαινε ακτίνα.

Μετά έκλεισα και την πόρτα της κρεββατοκάμαρας.

Πίσσα σκοτάδι.

Την κλείδωσα κιόλας για να ασφαλίσω το σκότος ίσως κι όταν ξάπλωσα σκέφτηκα:
" Έτσι να'σαι τώρα;

   Έτσι νά'ναι; 

   Να'ναι έτσι; "

Κοιμήθηκα χωρίς όνειρα.

Πάλι.

Το νερό στο ποτήρι σου έχει εξατμιστεί όλο.
Προσπάθησα να κλέψω λίγο,να κερδίσω χρόνο,το σκέπασα με κάτι,

αλλά παρόλαυτά εξατμίστηκε.
Τώρα;
Τι;

Παλαιά Διαθήκη

Ατέλειωτα ξενυχτώ.
Πίνω και δεν πληρώνω.
Φυλάω τα νομίσματά μου.
Είναι λιγοστά και χάρτινα.
Τα φυλάω για μένα.
Δεν έχω λόγο να τα ξοδέψω.
Διαθέτω παρόν.
Δυσεύρετο προϊόν.
Βροχή,λοιπόν, τα κεράσματα.
Δεν έχω αντίρρηση.
Να πάρω κάτι.
Μια κρύα πείρα,μια ζεστή σοκολάγνα,
αν και τα βρίσκω λίγο άνοστα τώρα
που εσύ,το ξέρεις και το θες,
απο το δέρμα των χειλιών σου
να μου δώσεις παρόν.

Παρόν αντί παρόντος-επί του παρόντος.

Δεύτε/Λάβετε

Στη χώρα μου δεν υπάρχει μόνο η Ανάσταση.
Κυρίως υπάρχουν οι Καταστάσεις.
Και Διαστάσεις διάφορες.
Αναστήματα κατ'αναλαμπές,
καταστήματα με τις έγνοιες τους
και  διαστήματα.
Κατά τις στάσεις τα αιτήματα.

Μεγάλη Βδομάδα

Θα ήθελα να πήγαινα στο χωριό.

Και να ταξίδευα στο χρόνο να βγάλω μερικές φωτογραφίες.

Τις ρόδες του αυτοκινήτου μας να σταματάν το μεσημέρι της Μεγάλης Πέμπτης, μπροστά στο μαγαζί της θείας.

Τον ήλιο,την ησυχία και τη σκόνη.

Τα ξαδέρφια μου έτοιμα να ξεπεταχτούν από όλες τις γωνιές με τα όμορφα παιδικά τους πρόσωπα.Πώς γίνεται να'ταν όλα τόσο όμορφα;

Το τραχύ γυριστό πέτρινο κομμάτι της στενής ανηφόρας από τον κεντρικό στο σπίτι της Χριστίνας,τα μεγάλα στενά σκαλιά με το ασβέστινο περίγραμμα για το σπίτι της γιαγιάς και του θείου του Ηλία.

Τον κάμπο με τους νάρκισσους,το δρόμο για το μαντρί του θειού του Βασίλη,

μια λεύκα στο πουθενά ολομόναχη,τα τυφλά μάτια της γιαγιάς της μάνας μου,τα στεγνωμένα χέρια της που με ψηλαφούσαν με λαχτάρα κι όλες εκείνες τις φωνές που με προσφωνούσαν με γλύκα "Κατιρνούλα".

Όλα εκείνα τα βλέμματα που η απροσμέτρητη τρυφερότητά τους είχε στο βάθος της μια νότα απ'τη θλίψη μιας άλλοτε ορατής κι άλλοτε αιωρούμενης ορφάνιας.

Λουλουδάκι

" Είτε βραδιάζει, είτε φέγγει μένει λευκό το γιασεμί"
κι ό,τι κι αν σου είπα,εξίσου σ'εμένα το απευθύνω...

The burial of the dead

Frisch weht der Wind
der Heimat zu.
mein Irisch Kind,
wo weilest du?

Ο ιδιωτικός μας βίος

Μέγα το μυστήριο αυτών που αναδεύονται μέσα σου,όταν η άμυνα του αυτονόητου κοιμάται.

Όταν κοιτάζουν μάτια με καθαρό ασπράδι τα σπασμένα κόκκινα αγγεία στα δικά σου μάτια.

 

Το adagietto του Mahler στο σαλόνι.

Ατέλειωτες ώρες στο μπαλκόνι της βροχής.

Τα ματαιωμένα ταξίδια κι οι λεκέδες από Limoncello στο τραπέζι.

Μ'αρέσαν αυτοί οι λεκέδες. Στο είπα;

Και μ'αρέσει που φαλτσάρει η φωνή σου.

Και θα'θελα να σε προσέχω όλο το βράδυ.

Αλήθεια.

Το ξέρω πως ήπιες πολύ.

Μη μου κακιώνεις.

Θα'θελα να σου χαϊδεύω το μέτωπο μέχρι να ξεχαστείς,μα πρέπει να κοιμηθώ,γιατί αύριο δουλεύω και στη δουλειά μου δεν επιτρέπεται το τρέμουλο.

Το τρέμουλο στα χέρια,εννοώ.

Πρέπει να καταλάβεις πως υπἀρχουν και θέματα πρακτικά...

Η δουλειά.

Έχω ενηλικιωθεί απ'αυτήν την άποψη πια και δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

Εσύ μην κάνεις το ίδιο,αν δεν είναι απαραίτητο.

Αν μπορείς, καλύτερα μην το κάνεις.

Ο ιδιωτικός μας βίος.

Στους κοντινούς μου ανθρώπους προκαλώ την αμηχανία που έχω μέσα μου.

Ξέρεις.Η σάλα με τους καθρέφτες.

Καθένας ολομόναχος με τα πολλαπλά του είδωλα.

Τι κάνεις;

Εγώ προετοιμάζομαι.

Έτσι νομίζω πως πρέπει να γίνει.

Αν και σκέφτομαι -με αφορμή το adagietto-πως μπορεί στο ενδιάμεσο να πεθάνω ανύποπτα στη βάρκα μου κοιτώντας σε από μακρυά.

Σε βλέπω παντού και χαζεύω απ'το παράθυρο το άσπρο των ματιών σου με τις ώρες.

ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ

Σήμερα ήρθε η άνοιξη.
Τεντώθηκε η μέρα-άλλαξε η ώρα προς το συμφέρον της-βγήκε ο ήλιος και ζέστανε.
Όμως εγώ μελαγχόλησα πολύ,όπως μελαγχολεί κανείς όταν κάθεται μόνος το σούρουπο στο μπαλκόνι κι ακούει τα χελιδόνια να ανακρώζουν το τέλειωμα της μέρας.
Σε σκέφτηκα στο σπίτι σου. Πήρα κι ένα Johnnie για να το βλέπω πάνω στο τραπέζι μου όπως θα
τό 'βλεπα πάνω στο δικό σου τραπέζι και σε βλέπω να κάθεσαι σπίτι σου,όπως κάθομαι κι εγώ στο δικό μου.
Σε βλέπω σαν μια κάμερα. Βλέπω το φως να λιγοστεύει απ'έξω,ξέρω το φως που έχεις μέσα.
Και κάθεσαι μόνος σου. Στο μυαλό μου.
Μ'ένα σωρό πράγματα στο μυαλὀ.Κι άμα σε πάρω-άμα ήσουν εκεί όντως κι όχι μόνο στο μυαλό μου-σήμερα θα μου μιλούσες με τη σπασμένη σου φωνή...
Με τη θλίψη σου στις παύσεις. Με τη γλυκιά σου φωνή που υπάρχει μόνο στο μυαλό μου τώρα και σήμερα λέει:
  "Δεν ξέρω,Ρινούλα...Ίσως να θέλαμε πάντα να διαφεύγουμε...Ίσως είχαμε τους τρόπους να το κάνουμε... Ίσως να μη θέλαμε να προσαρμοστούμε...Όμως,δεν το θελήσαμε; Ή δεν το μπορέσαμε;
Δεν ξέρω..."
Έτσι λέει. Στο πρώτο πληθυντικό πάντα. Αλλά στο μυαλό μου.
Γιατί στην πραγματικότητα υπάρχει μόνο ο ενικός.
(Άλλα όπως θά'λεγες σίγουρα κι εσύ και θ'αρχίζαμε άλλη κουβέντα μιαν άλλη φορά
"Ποια είναι η πραγματικότητα,τελικα;")