Η ζωή μου κυλάει με αυτοματισμούς,συστημική επανάληψη εντός ενός κεκτημένου κι εν πολλοίς ευχάριστου comfort zone. It is what it is. Τα έχω όλα αποδεχτεί. Δεν έχω αγωνια. Τα έχω όλα παραδεχτεί.
Μόνο που σκεφτομαι συνεχώς πως από δω και μπρος θα ναι προβλέψιμη η κάθε μέρα,αλλά συνολικά it can only get worse.
Δε νιώθω τίποτα. Αυτό είναι ανακουφιστικό με κάποιον τρόπο κι ο ορισμός του γήρατος κατά κάποιον άλλον.
Έλα,χαμογέλα,απόλαυσε αυτήν την βαρετή κι αδιάφορη μέρα,γιατί it might be the best day of the rest of your life,μου λέω κι όλο σκέφτομαι πως ακόμα είναι οι υπόλοιποι ζωντανοί κι ας μην τους βλέπω,κι ας ασκούμαι στον θάνατο τους-αν η απουσία ειν'ο θάνατος κι η παρουσία η ζωή,κάνω ασκήσεις θανάτου θεωρητικά,όχι του δικού μου,βέβαια.
Ο δικός μου θα ήταν μια καλή ευκαιρία να ζήσω για λίγες μέρες-αν ερχόταν φυσικά με κάποια προειδοποίηση. Απ' όλους τους πιθανούς θανάτους προτιμώ τον δικό μου,για την οικονομία του πόνου,δηλαδή, ξεκάθαρα...
Αν όμως υπάρχει κάτι που παρατηρεί την αυτοματοποίηση, τότε αυτή δεν είναι ολοκληρωτική, αφού υπάρχει κάτι μέσα μας το μη αυτοποιημενο που θεωρεί.
ΑπάντησηΔιαγραφήΘέλω να πω , ίσως να μην είναι θέμα αυτοματοποίησης αλλά, το ακριβώς αντίθετο, θέμα μη-δράσης; Ή , από άλλη -μπορεί καλύτερη- οπτική, ενδέχεται να είναι θέμα ανορθης δράσης;
Όπως και να έχει, όλοι είμαστε καλύτερα, αν βρισκόμαστε εκεί που ακριβώς ανήκουμε. Αυτή η θέληση για οικειότητα είναι βιολογικώς εγγεγραμμένη και,έτσι, υπαρξιακώς αναγκαία και ψακτεα. Δεν μπορώ να φανταστώ μια «αυτοματοποιημένη οικειότητα». Ή ίσως μπορώ ; :) Νομίζω πως δεν μπορώ, επειδή υποψιάζομαι βαθιά ότι θα ήταν μια «επαναλαμβανόμενη οικειότητα». Καθόλου άσχημο δηλαδή.
Και στη διαδρομή μέχρι την εκεί-πέρα (φταστή ή άφταστη) οικειότητα, μπορούμε να ακούμε και αυτό και να παρηγοριομαστε για το γήινο τραύμα μας που εύστοχα θέτεις:
https://youtu.be/5m_qfLciuIA
Όσο για τον θάνατο, δεν είναι, νομίζω, απλώς η απουσία. Είναι μια μια συγκεκριμένη έλλειψη, η αίσθηση δηλαδή ότι στερείσαι κάτι που είναι σημαντικό ή χρειάζεσαι ή δεν μπορείς χωρίς αυτό κ.α. Αλλιώς μπορεί να μην πονούσε τόσο.
Ουμφ!