Marco Bertogliatti Ι.

Έχουν περάσει πολλά χρόνια απο τότε που συζητούσα με την Πωλίν για όλα τα σπουδαία θέματα της ζωής με στόμφο κι αληθινή απορία σε μια ιδιόμορφη γερμανική εσπεράντο της κακιάς ώρας με ακατάληπτες προφορές,απ'τη μια γαλλική κι απ'την άλλη ελληνική,αν δε πεταγόταν κι ο Μαρκο που γαμούσε την κουβέντα κι όλη τη φιλότιμη προσπάθεια που καναμε να εκφραστουμε γραμματικώς και συντακτικώς ορθά μ'ένα μπαράζ προτάσεων ιταλικής έμπνευσης και προφοράς κι όλα τα δυνατα συντακτικά και γραμματικά λάθη που θα μπορούσαν να χωρέσουν σε μια πρόταση.
Το ατού του ήταν το λεξιλόγιο. Ήξερε όλες τις λέξεις για όλα τα πράγματα. Αλλά άρθρα,δε βαριέσαι;
Tην πρώτη φορά που τον συνάντησα, εγώ κατέβαινα τις σκάλες κι αυτός τις ανέβαινε,με κοίταξε με τα ελαφρώς γουρλωμένα του μάτια κι αναφώνησε "Madonna!"-άγνωστο γιατί-τον κοίταξα με συγκαταβατική απορία, σαν να ήξερα πως είναι ένας ακίνδυνος τρόφιμος ψυχιατρείου και βγήκα έξω ν'ανάψω ενα τσιγάρο, διερωτώμενη ποιος να'ταν αυτός ο καινούργιος ψυχάκιας.
Τον ξανασυναντησα σ'έναν πολιτιστικό περίπατο με θέμα το Bauhaus στο Βερολίνο.
Η αλήθεια είναι πως ήταν βαρετός ο περίπατος,αλλά έκανα φιλότιμες προσπάθειες
α.Να καταλάβω τι έλεγε η ξεναγός και
β.να καταλάβω τι το ενδιαφέρον υπήρχε στο αρχιτεκτονικό αυτό κίνημα.
Ο Marco στεκόταν κάπου παράμερα με ένα σκούφο και τα μάτια πάντα ελαφρώς γουρλωμένα και που και που μ'έκοβε κι εμένα που προσποιούμουν την καλή κι επιμελή μαθήτρια.
Κάποια στιγμη με πλησίασε και με ρώτησε:
- Το βρίσκεις ενδιαφέρον;
-Χμμ..,είπα,προσπαθώ...
Η αλήθεια είναι ότι είχε πουτσόκρυο και περπατούσαμε απο δω κι απο κει χαζευοντας διάφορα κτίρια που μπορεί να ήταν η επιτομή του πρακτικού,αλλά του ωραίου δεν ήταν.
Το μόνο που σκεφτόμουν με έκπληξη και θαυμασμό είναι ότι υπήρχε απο παλαιότατα αστική υποδομή και σχεδιασμός στο Βερολίνο,τον καιρό που η εννοια πόλη στην Ελλάδα δεν υπήρχε καν.
Και μ'αυτην τη δομή,ποτέ δεν υπήρξε προφανώς.

Als das Kind,Kind war...

Αls Kind Kind war,
ging es mit hängenden Armen,
wollte der Bach sei ein Fluß,
der Fluß sei ein Strom,
und diese Pfütze das Meer.

Als das Kind Kind war,                                    
wußte es nicht, daß es Kind war,
alles war ihm beseelt,
und alle Seelen waren eins.
Als das Kind Kind war,
hatte es von nichts eine Meinung,
hatte keine Gewohnheit,
saß oft im Schneidersitz,
lief aus dem Stand,
hatte einen Wirbel im Haar
und machte kein Gesicht beim fotografieren.

Als das Kind Kind war,
war es die Zeit der folgenden Fragen:
Warum bin ich ich und warum nicht du?
Warum bin ich hier und warum nicht dort?
Wann begann die Zeit und wo endet der Raum?
Ist das Leben unter der Sonne nicht bloß ein Traum?
Ist was ich sehe und höre und rieche
nicht bloß der Schein einer Welt vor der Welt?
Gibt es tatsächlich das Böse und Leute,
die wirklich die Bösen sind?
Wie kann es sein, daß ich, der ich bin,
bevor ich wurde, nicht war,
und daß einmal ich, der ich bin,
nicht mehr der ich bin, sein werde?


Όταν το παιδί ήταν παιδί,
πηγαινε με τα χέρια κρεμασμένα
ήθελε η όχθη να'ναι ποτάμι
το ποτάμι χείμαρρος
και τούτη δω η λιμνούλα, η θάλασσα

Όταν το παιδί ήταν παιδί,
δεν ήξερε πως είναι παιδί,
όλα είχαν ψυχή
κι όλες οι ψυχές ήταν μια

Όταν το παιδί ήταν παιδί,
δεν είχε για τίποτα γνώμη,
καμιά συνήθεια,
καθόταν συχνά ανακούρκουδα,
έτρεχε ξαφνικά
είχε στα μαλλιά έναν στρόβιλο
και δεν έκανε καμιά γκριμάτσα στις φωτογραφίες

Όταν το παιδί ήταν παιδί,
ήταν ο καιρός των παρακάτω ερωτήσεων:
Γιατί εγώ είμαι εγώ,κι όχι εσυ;
Γιατί είμαι εδώ κι όχι εκεί;
Πότε ξεκίνησε ο χρόνος και που τελειώνει ο χώρος;
Δεν είναι η ζωή κάτω απο τον ήλιο απλώς και μόνο ένα όνειρο;
Δεν είναι αυτά που βλέπω κι ακούω και μυρίζω απλώς και μόνο
η αντανάκλαση ενός κόσμου μπροστά απο αυτόν τον κόσμο;
Υπάρχει πραγματικά το Κακό κι
υπάρχουν στ'αλήθεια άνθρωποι που'ν'οι κακοί;
Πώς γίνεται που εγώ,που είμαι εγώ,
πριν υπάρξω να μην υπήρχα
και πώς κάποτε
εγώ,που είμαι εγώ,δε θα'μαι πια;