18.7.98, Χίος

"Φαίδρα"
Καθόμαστε στο μπαρ και παραγγέλνουμε.
Ο Λεωνίδας παίζει Χατζηδάκι και δη κάτι απ'τα "Λειτουργικά".
Μας ενημερώνει ότι πέθανε η Φλέρυ.
Κι έπειτα,μετά απο κάποιο πένθος,
δεν ξέρω πως, η συζήτηση εκτρέπεται στη Νικολακοπούλου.
Ο Λεωνίδας ισχυρίζεται πως ειναι ο "Καρβέλας του έντεχνου".
Εγώ εξανίσταμαι!
Είναι μια φοβερή κουβέντα, με επιχειρήματα επιπέδου διαφωνίας ενός Παοκτσή κι ενός Ολυμπιακού.
Δηλαδή ενός a priori θετικά κι ενός a priori αρνητικά διακείμενου...

Προ εβδομάδας,ο Φωτης ισχυρίζεται περίπου το ίδιο.
Δεν το είπε έτσι,αλλά τώρα θυμήθηκα την κουβέντα με τον Λεωνίδα, και πιστεύω πως εννοούσαν το ίδιο...
Και μπορεί να'χουν και δίκιο, μπορεί όπου τη βολεύει τη Νικολακοπούλου να καταφεύγει στην ομοιοκαταληξία ,στην ευκολία της ομοιοκαταληξίας δηλαδή, αλλά αυτό το "μωρό" απ'το ηφαίστειο, εμένα μου την αθωώνει αυτήν την παλιο-Λίνα,ρε γαμώτο...

wild is the wind

Υποτροπή.
Χίλια εννιακόσια ενενήντα οχτώ.
Χίος.
Ξημέρωμα.
ΤΩΡΑ:
Αμηχανη συνάντηση.
"Σε σκέφτομαι καμιά φορά"
Απαντηση:"Κι εγω σε σκέφτομαι καμια φορά"
"Παρε κανα τηλέφωνο"
Παύση.
Γουατ εμ αι σαπόουζντ του σέυ;
"Καλά,δεν το λέω για να το κάνεις...Μην παιρνεις.Κάνε ό,τι θες..."
Όλα αυτά...Τόσα μίλια μακρυά...
Δε θα πάρω...
Ουτε κι εσύ.
Δε θα πάρω,ευχαριστώ.
Αναρωτιέμαι μόνο τι να σκέφτεσαι...Τι να κρατάς απο μένα.
Ούτε που μπορώ να φανταστώ.
Μόνο μια πίκρα,ένεκα η παρελθοντολαγνεία,ένεκα το ενεπίδοτο ενός τέτοιου έρωτα.
Η ουσία ειναι μία:
Αφενός χέστηκα κι αφ'ετέρου δεν υπάρχει αθανασία.

Χιος χίλιαενιακόσια ενενήντα οχτώ।

Ξημέρωμα।

Πίνω την τελευταία μπύρα και ξεκινώ για Μαυρα Βόλια।

Στο δρόμο τραγουδάω δυνατά,ξελαρυγγίζομαι,πάνω στο άθλιο αγαπημένο μου μηχανάκι,μόνη,ολομόναχη,τραγουδάω το empty,απο τους crannberries/empty/of/my/dreams/its/sadder/than/it/seems/emptyyyyy/emptyyyy...
ΤΩΡΑ:
Τι γλυκια αυτή η γυμνη πλάτη δίπλα μου...
Την κοιτάω και νιώθω τυχερή.Περιμενω ποτε θα γυρίσει προς τα δεξιά...Να χωθεί κοντά μου.Στην αριστερή πλευρά του λαιμού μου.

Χιος.
Ο Σταματης με βουτάει και με σηκώνει ψηλά.
Θα'θελε να με παντρευτεί.
Η αδερφή μου κλαίει πριν φύγω.Ειναι αστείο.Κλαίμε οι τρεις μας στη "Φαιδρα".
Και κανείς μας δεν ξέρει ακριβώς γιατί.
Θέλει να μου πει κάτι.
Δεν ξέρει κι αυτή τι.
Ίσως ότι ειμαστε δυο διαφορετικοί άνθρωποι απ΄τον ίδιο μπαμπά και την ίδια μαμά.
Ή ίσως θέλει να μου πει,"don't be so sad..."

Το soundtrack δεν ήταν αυτό,
όμως τώρα αυτό θα έβαζα.
Tom Waits...