Double moon

'Ηταν ένα διπλό φεγγάρι στον ουρανό κι εγώ το έβλεπα να κινείται στο σκοτάδι απ' το μπαλκόνι κι όπως φώτιζε το στερέωμα πίσω του,κάπου στην τροχιά του φώτισε απο πίσω έναν πλανήτη πολύχρωμο και φωτεινό σαν την υδρόγειο,σ'εκείνο το σημείο φώτισε μπλε κι ο ουρανός σαν να σχίστηκε ένα παραπέτασμα-"Α!Μα τί απίθανο θέαμα!", σκέφτηκα κι ήθελα να φωνάξω τη Λίνα να το δει κι αυτή μα δεν πρόλαβα,δεν πρόλαβα να της το δείξω,μετακινήθηκε κι άλλο το διπλό αυτό φεγγάρι κι εξαφανίστηκε το σημείο που φώτιζε,κύλησε πάλι στο σκοτάδι.
Μου λείπει ο χειμώνας. Θα θελα να βρεθώ στο Βερολίνο ένα σαββατοκύριακο. Να μείνω σ΄ένα ξενοδοχείο και να μην κάνω τίποτα.Απλά να ξέρω πως είμαι στο Βερολίνο μέσα στο χειμώνα που έξω έχει κρύο-κρύο και μέσα ζεστή ζέστη και πως όλα είναι οργανωμένα κι ήσυχα κι οι άνθρωποι μιλάνε γερμανικά και μυρίζει Γερμανία. Προχτες κοιτούσα τα προγραμματα της Όπερας και της Φιλαρμονικής.Να πήγαινα και να άκουγα μια όπερα.Ε;

Θέλω-θα ήθελα-να πω και στην Πωλίν να 'ρθεί,αλλά πού να αφήσει τα παιδιά και τον καλό της,πού να βρει χρόνο τώρα που διευθύνει και μουσεία και γάμησέτα,να πήγαινα στο Παρίσι,ίσως να την έβλεπα στο Παρίσι,ίσως κι όχι.Θα 'ταν φριχτό να πήγαινα στο Παρίσι και να μην την έβλεπα,τό'χω ονειρευτεί δεκάδες φορές πως δεν τη βλέπω ενώ είμαι τόσο κοντά της,ναι,μιλησα μετά γαλλικά μόνη μου μέσα μου στα παιδιά της και στον άντρα της,είπα τα χαριτωμένα μου ολίγα με άψογη προφορά,Θέ μου,είναι αδιανόητο πως μου δώσαν πτυχίο στα γαλλικά ,δεν ξέρω πού παν τα τέσσερα, παλιότερα έβλεπα τουλάχιστον καμιά ταινία, ξεπατίκωνα ολόκληρες εκφράσεις απο τη γαλλολαγνεία μου,τώρα πάει πέρασε κι αυτό,χεστηκα και για τις ταινιες και για τα γαλλικά.

Στο Βερολίνο θά'θελα να παω.Ναι.Μόνη,ολομόναχη και να κοιμάμαι εξαντλημένη απ'το κρύο και το ατέλειωτο περπάτημα σ'ένα ξενοδοχείο με πουπουλένιο πάπλωμα.

Σουίτ Μπάνχοφ

Περπατάω στους δρόμους με ακουστικά στ'αυτιά κι ακούω τρίτο πρόγραμμα.
Ταυτόχρονα,περίπου σκέφτομαι,δηλαδή παω να σκεφτώ κάτι ωραίες σκέψεις που τις νιώθω
καλοτακτοποιημένες κάπου πιο μέσα στο κεφάλι μου,πιο μέσα απο κεί που φτάνουν οι συνειδητές μου σκέψεις οι οποίες είναι άτακτες κι ασύνταχτες σαν δαιμονισμένα ηλεκτρόνια κοιτα μια γάτα/ω ρε μανα μου τι φουντωτή που είναι!/πςπςπςψψψψ/να γυρίσει να τη βγάλω μια φωτογραφία/ψψψψ/γύρνα μαρή!/κουφή είναι ρε πούστη μου γιατί δε γυρνάει;/θα παω απο πισω της/είναι κουφή ψψψψψιψψψιιιι,έλα δω ρε γατί!/πω ρε γαμώτη πάλι σαν την τρελή ειμαι μιλάω κανονικα με τις γάτες/με είδε κι ο φοιτητάριος/μιλάω και δυνατά με τ'ακουστικά/

Χτες είδα μια παμπάλαιη συμμαθήτρια απο άλλο τμήμα στο γυμνάσιο.Πολύ αμφιβάλλω αν θα μ'αναγνώριζε.Ήταν τότε κακοντυμένη και άλουστη με κόνιδες στα μαλλιά. Φτώχεια δηλαδή.
Τώρα της λείπαν αρκετά μπροστινά δόντια. Φτώχεια δηλαδή. Φυσική εξέλιξη της ψείρας η φαφουτιά/
που λες,θύμωσα!Θύμωσα!Γιατί ένα γλυκό κοριτσάκι ήταν απο τότε τόσο παραμελημένο. Πόσο αλλιώτικη θα ήταν η ζωή του σ'άλλα χέρια.
Θύμωσα με τους γονείς της πρώτα απ' όλα/αλλά για στασου μισό λεπτό!/κι αν οι γονείς ήταν μόνο μια μάνα; /Μια μόνη μάνα που βρέθηκε γκαστρωμένη και παρατημένη χωρίς γονείς κι αυτή ή με γονείς που τη διώξαν γιατί τους ατίμασε;/
Υπάρχουν και πράγματα που δεν τα επιλέγεις,έτσι δεν είναι;/υπάρχουν και τόσα πράγματα που σου συμβαινουν κι απλώς προσπαθείς να μην πεθάνεις εσύ να μη σου πεθάνει το παιδί σου,δεν είναι έτσι;
Με ποιον θυμώνω λοιπόν;  Κι αν δεν έχει μπροστινά δόντια; Είναι η αναπηρία ή το κοινωνικό στίγμα που τη συνοδεύει; Ισως κι εγώ να είμαι απλά μια μαλακισμένη που κρίνει τους ανθρώπους, την κατάσταση και την αξία τους με βάση τον αριθμό των δοντιών που έχουν στο στόμα τους;
Πού ξέρω εγώ αν δεν είναι ένας απίθανος άνθρωπος με καρδιά γλυκιά απαλή και γενναία;Τίποτα δεν ξέρω.Μόνο θυμώνω κατ'αγνώστων!

Τώρα η Δέσποινα θα δικαιολογούσε τις σκέψεις μου,θα τις έβαζε σε μια λογικότερη τάξη-μόνο η Δέσποινα το μπορεί αυτό τόσο τέλεια,τόσο φυσικά,τόσο γρήγορα-θα είχε μια ένσταση στο συναισθηματικό μου παραλήρημα,θα εντόπιζε το λάθος βήμα στο συλλογισμό μου.
Τί μ' έχει πιάσει με τις γάτες; Με διαολίζουν τα ύφη τους, ψ ψ ψ ψ,σταματάν γουρλωνουν τα ματια και με κοιτανε ακίνητες κι εγώ τις κοιτάω με τον ίδιο τρόπο θέλω να σκάσω στα γέλια με διασκεδάζουν απίθανα οι γάτες αυτά τα όντα του Εωσφόρου,ο τρόπος που κινούνται,κινούμαι κι εγώ έτσι αλλά μόνο όταν τις αντιγράφω-κατα τ'άλλα είμαι πρωταγωνίστρια του βωβού οι κινήσεις μου πολύ συχνά δεν έχουν ομαλή ροή είναι σπασμένες σε μικρά νευρικά κομματάκια.

Σκέφτομαι το Σάκη και το Γιάννη,τη Σοφία το Σάκη και το Γιάννη καθώς κατεβαίνω την κατηφόρα των Σαράντα Εκκλησιών ίσως επειδή μένουν στην Ευαγγελίστρια,αλλά κι επειδή ίσως σκέφτομαι τα παιδιά,να γίνω μάνα; προλαβαίνω; μπα,όχι,αλλά για στάσου ο Σάκης κι ο Γιαννης πόση διαφορά ηλικίας έχουν;
Πόσο είναι ο Σάκης πόσο ο Γιάννης βαριέμαι αυτή τη σειρά σκέψεων με τα νούμερα και τις αφαιρέσεις πάντα τα βαριόμουν τα νούμερα,γεια σας έφυγε η σκέψη ήδη adieu,adieu sweet bahnhof my train of thought is leaving.
Έχω ήδη αρχίσει να σκέφτομαι άλλα,δεν έχω καταλάβει ακόμα τί είναι αυτά τα άλλα και στο τέλος της κατηφόρας πέφτω πάνω στο Σάκη "Μα εσένα σκεφτόμουνα μόλις!"του λέω ενθουσιασμένη[σίγουρη πως υπάρχει μια αίσθηση ακόμα,κάποια υποσυνείδητη κοινόχρηστη δεξαμενή γνώσης στην οποία έχω σε πεφωτισμένες στιγμές πρόσβαση κι αυτή η μυστηριώδης διάνοια με πληροφόρησε κρυφά πως ο Σάκης κινείται στην περιοχή]ενώ αυτός φορτωμένος ψώνια με κοιτάει κάπως χαμένα και προσπαθεί να καταλάβει ποιά είμαι-τελικά όποιος με γνωρίζει με ποδιά δεν μπορεί να μ'αναγνωρίσει χωρίς. Αποχαιρετιόμαστε-δεν είμαι καθόλου σίγουρη πως με κατάλαβε εν τέλει.
Tώρα είμαι σπίτι,ακούω πάλι Τρίτο. Τρεις μέρες μετά συνειδητοποιώ γιατί ο Σάκης κουβαλούσε κουτιά φουρνοζαχαροπλαστείου όταν τον συνάντησα.'Ηταν του Αγίου Αθανασίου και γιόρταζε 
κι εσύ βρε βόιδι δεν είπες ένα χρόνια πολλά/ε,αφού δεν το θυμομουν ντε!/στείλε ένα μειλ να πεις τώρα στον ανθρωπο να ζητήσεις συγγνώμη που δεν του ευχήθηκες/βαριέμαι,φέτος ούτε στη Σοφία δεν είπα χρόνια πολλά/βαριέμαι και ξεχνάω συνέχεια κι όλο λέω δε βαριέσαι! και βαριέμαι και ξεχνάω...

Φίλοι,φυλές,φιλιά

Να έρχεστε
όταν γεράσουμε
πίσω απ'τα επίκαιρα
Στις εφημερίδες τα νέα μας
θα'χουν προ πολλού κιτρινίσει
κάποιοι θα απουσιάζουν
επ'αόριστον
μα όσο έρχεστε
-να έρχεστε-
θα είμαστε
συντάκτες του τώρα.

Beyond the point of no return

Δεν έχω πού να πάω.
Θα ξημερώσει Δευτέρα αύριο.
Ακούω τις φωνές που μου ζητούν να ξεχάσω.
Βαρέθηκα να προσπαθώ να ξεχάσω.
Ξεχάστηκα και δεν είμαι.
(μια φωνή ψιθύριζε "θυμήσου"κάποτε-πόσο παράξενο...)

Η Βάσω πήρε τηλέφωνο.Η Βάσω που όλα σκατά της πάνε κι όλο παλεύει.
Δεν είναι σαν εμένα λουλού.
Θέλω να πω στην αδερφή μου να έρθει σπίτι,αλλά ντρέπομαι γιατί το σπίτι είναι μπουρδέλο.
Όπως εγώ.Και δεν μπορώ να κάνω τίποτα.
Θα πιω τις μπύρες μου.Και θα καπνίσω.
Θα πάρω,δηλαδή,την καθημερινή μου αγωγή.
Ξανάβαλα το πλυντήριο να πλένει τα ρούχα που βαρέθηκα ν'απλώσω τόσες ώρες.
Τέλειωσε τώρα.Κι αν δεν τ'απλώσω αύριο,θα το ξαναβάλω να τα ξαναπλύνει.
Όσες φορές χρειαστεί.
Κάθε μπύρα τελειώνει πιο γρήγορα απ' αυτήν που προηγήθηκε.
Αυτός είναι ο νόμος.

Κι αυτό θα γίνει επίσης όσες φορές χρειαστεί.

battlefield thoughts

Άμα με σπρώχνουν,δε σπρώχνω. Μπορεί λίγο να οπισθοχωρήσω. Ελάχιστα. Αλλά δε σπρώχνω.
Συνήθως μουλαρώνω επι τόπου. Και δείχνω πως δεν προκειται να υποχωρήσω.
Αλλά ίσως πρέπει να σπρώξεις,όταν σε σπρώχνουν. Ακαριαία.
Αλλιώς το όριο της μάχης είναι το όριο του σώματός σου. Και το πεδίο της διεκδίκησης ο εντελώς ζωτικός σου χώρος.

Je me souviens tres bien

Προ Μεσημβρίας

Ανήκει σ΄ένα άλλο είδος,Άννα,αυτή

δεν τη βλέπω στον ύπνο μου

από δυσπιστία 

πάντα θ'απορώ 

πώς με ξετρύπωσε

πάντα θα κοιτάζω τη στοίβα με τ'άπλυτα που μικραίνει

τα σαββατοκύριακα αμήχανα

και πάντα θα είμαι λυπημένη τις Κυριακές

θα κοιτάω τα αμέτρητα προφίλ της

που είδα το σαββατόβραδο μέσα σε τόσους φωτισμούς

δίπλα σε τόσα πρόσωπα

θα μετράω τα τινάγματα που κάναν οι γροθιές της πριν κοιμηθεί

τους ήχους που βγήκαν απ'τα σπλάχνα της

θα φοβάμαι,Άννα,κυρίως θα φοβάμαι,

όπως όλοι οι μικροί αδύναμοι απαρηγόρητοι άνθρωποι 

περίπου τα πάντα

κι έτσι απαρηγόρητη και φοβισμένη

θα λέω πως την αγαπώ

Και στην απόλυτη επικράτεια της απόλυτης αλήθειας

θα ψεύδομαι απόλυτα

Γιατί πάντα θ'απορώ.

Κυρίως θ'απορώ.

Θα την κοιτώ από μακρυά απ'την απόσταση της εφηβείας μου

ανάμεσα απ'αυτό που ήμουν και τ'άλλο που θα γίνω

με τον εκνευρισμό μιας κουρασμένης δασκάλας 

που προσδοκά συνταξιοδότηση

και την ελπίδα τεθλιμμένου συγγενή του τεθνεώτος
που προσδοκά ανάσταση νεκρών

Ανάμεσα στις δυο εκδοχές θα παραπαίω

χαζεύοντας το ασύλληπτο 

όποτε είναι καθαρός ο ουρανός

Ωδή στη χλωρίνη

Η μυρωδιά της χλωρίνης ηρεμεί την ανήσυχη ψυχή κάθε νοικοκυράς

τώρα και τη δική μου

Το στιβαρό κι αδέκαστό της χέρι το θολό πεδίο των μικροβίων

θα συνθλίψει

Υπόσχεση

Και το πετυχαίνει αυτό η χλωρίνη

όσο μυρίζει η μυρωδιά

όσο πλανιέται πάνω απ'το νεροχύτη

δεν υπάρχουν ερωτήματα για το μέλλον

τα ασφαλιστικά ταμεία ή

τη βρώμικη κυρία 

που βλέπω ξανά και ξανά να περπατάει

δίπλα στη γέφυρα

Δεν αναρωτιέται κανείς

είναι καλοί ή κακοί οι πρόσφυγες

ορίστε επιστρέφουν φαγητά

οι κλέφτες ή οι αστυνόμοι

εγώ δεν αναρωτιέμαι είμαι καλή ή κακή 

που απεχθάνομαι την ανόητη

-κατά τη γνώμη μου-

γειτόνισσα μου τόσο

Που όταν είδα τα μπλε βεβαίως μπαλόνια

"It's a boy!" έξω απ'την πόρτα της

με φαντάστηκα να τα σκάω με βελόνα

και να τα αντικαθιστώ με άλλα

"You're a bitch!"

Ή που προχτές με ενοχλούσαν

τόσο αυτοί οι νεαροί στο μπαρ

που τραγουδούσαν και φώναζαν

και κυρίως γελούσαν τόσο μα τόσο δυνατά

σαν να είχαμε κάνει απο καιρό κράτηση

και κόψει εισιτήριο οι υπόλοιποι 

και στριμωχτήκαμε για την παράσταση

"Κοιτάχτε όλοι το παρεάκι που τα σπάει,

φίλε είμαστε τόσο γαμάτοι"

Γιαυτό λοιπόν

ας λεν οι οικολόγοι

τίποτα δε συγκρίνεται με τη χλωρίνη

κανένα καθαριστικό

όπως αυτοί που ξέρουν
τίποτα δε συγκρίνεται με την ηρωίνη
λένε

κανένα ναρκωτικό