Κι επειδή ποτέ δε διάβαζα Άρλεκιν,

"μ'ένα μουντιαλ ξεχνιέμαι" ,θα έπρεπε μάλλον να είναι το σλόγκαν μου.
Δε με νοιάζει τίποτα,δε θέλω να σκεφτώ,ούτε να κουβεντιάσω τίποτα,ούτε να νιώσω μοναξιά,στέρηση,φόβο,απογοήτευση,ενοχές.
Μόλις νυχτώσει,μόλις κάνουν να θεριέψουν οι σκέψεις οι άλλες,μ'αρπάζει απ'την μελαγχολία το διπλό ματς των 9.30 και με βγάζει βρεγμένη στον αφρό των ημερών.
Το μόνο μου πρόβλημα είναι οι βουβουζέλες.
Όπως και στη ζωή,δηλαδή.
Το επίμονο ζουζουνητό των σκέψεων των άλλων...
(Μα,ναι,εύκολο...Πάντα οι άλλοι...Α,ρε Λαυρέντη...)

Γαμ(οι)μένη ενηλικίωση...

Πάνω που εχεις αποφασίσει,λοιπον, ότι δε θα σκέφτεσαι πλέον το γηρας κι ότι περάσαν τα χρόνια και δεν κατατάσσεσαι πια στους "νέους" με τυπικά κριτήρια,αλλά ποιος χέζεται για τα τυπικά κριτηρια αφου εσύ δεν εισαι έτσι, ιτς οκέι,ιτς οκέι,ιτς οκέι(χαλάρωσε!ιτς οκέέέι!!) κι έχεις ψιλοπειστεί(λέγε-λέγε κάτι θα μείνει),έχεις να πας σε γάμο.
Κι εκεί το οικοδόμημα καταρρέει,γιατί βλέπεις όλους τους πρώην μαλλιάδες με κοστούμι και κοντό μαλλί(κατα τόπους ανύπαρκτο),με συζύγους με τα καλά τους και με παιδιά(άλλα παρόντα,άλλα σπίτι με τον παππου και τη γιαγιά-αιωρειται η παρουσία τους παντως,μυρίζει ο αέρας τετελεσμένη τεκνοποιηση)και συνειδητοποιείς πως ανήκεις κι εσύ σ'αυτην την κατηγορία(κι ας μην έχεις παιδιά και σύζυγο με κοστούμι).Είσαι μεσήλικας(κι ας μην πάχυνες απο την εφηβεία σου).Είσαι μεσήλικας(κι ας μην έχεις παιδιά).Εισαι μεσήλικας!Τερμα!
Δεν πειράζει,σκέφτεσαι,είμαι μεσήλικ-ας/η,οκέει,ιτς οκέι,ιτς οκέι,ιτς οκέει!
Όμως,όμως,όμως τι θλίψη που σου προκαλούν μερικοί. Τι θλίψη η κυριοσύνη στα πρόσωπα των καταξιωμένων συζύγων...Τι θλίψη εκείνες οι προσχηματικές υπάρξεις, τοποτηρητές του "comme il faut",με την συντεταγμένη ευπρέπεια, χωρίς καμιά προσωπική ακτινοβολία,άψυχες με μια αδιόρατη δυσαρέσκεια. Τι θλίψη εκείνοι που εφαρμόζουν ακόμη όσα τους έμαθαν οι καλοι τους γονείς,χωρίς καμιά έκλαμψη αμφισβήτησης ποτέ,ούτε ένα δεύτερο,στιγμή,τίποτα,μόνο ζουν μέσα στα υποκοριστικά,με τη δουλίτσα τους,με την οικογενειούλα τους,με το σπιτάκι τους,που θα βάλουν κανένα μέσο,αλλά κοιτάν βασικά τη δουλίτσα τους και λιγάκι θα σε κλέψουν,λιγάκι θα κάνουν δημόσιες σχεσούλες για προχωρήσει η δουλίτσα πάντα κι αν βγει καμιά επιδοτησούλα δεν το πολυσυζητάν-μην το πάρουν πρέφα κι άλλοι και μειωθουν οι πιθανότητες,ξέρεις τωρα,αυτοί που αναπαράγουν σκανδαλισμένοι μικροκοτσομπολιά της κακιάς αδερφίστικης ώρας,με τις γραβατούλες τους κι ένα ελαφρύ καμπούριασμα επιγόνου Αρτέμη Μάτσα οι-γερμανοι-ειναι-φίλοι-μας...
Θέ μου,τι θλίψη!
Τα παιδιά που πέφτουν στα χέρια τους χρονικά ενός προαναγγελθέντος θανάτου.
Τι θλίψη!
Ξέρω τα λόγια τους,αν παρεκλινει ποτέ κανένα άτυχο φυντάνι απ'την ευθεία οδό.Το έχουν έτοιμο ήδη το ανερυθρίαστο ψέμα:
"Εγώ για σένα τα έκανα όλα!",αντί να πουν: "Εγώ ό,τι μου είπε η μάνα μου έκανα! Σειρά σου τώρα."
Έτσι είναι. Οι κορούλες θα μεγαλώσουν με την αντίληψη ότι η ηθική έχει να κάνει με το μήκος της φούστας τους κι η εξυπνάδα έχει να κάνει με την ικανότητα να χειραγωγούν το μελλοντικό τους σύζυγο,οι γιοι με την αντίληψη πως άντρες ειναι,έχουν παντα το ακαταλόγιστο και θα κάνουν τις κουτσουκέλες τους,αλλά θα γυρναν πάντα σπίτι στη γυναίκα τους που θα'χουν διαλέξει με βάση το ηθικό μήκος φούστας.
Έτσι είναι.
Κι έτσι θα συνεχίσει να ειναι.
Τι θλίψη...

Περίπτερα πτερόεντα

"Λέγε!", μου είπε εξουσιαστικά η περιπτερού,περίπου σαν διοικητής αστυνομικου τμηματος προς σεσημασμένη κομμουνίστρια επί χούντας,αφού πέρασε απο πίσω μου για να μπει στο κουβούκλιό της.
Πρωτη φορά σταματούσα σ'αυτο το περίπτερο.Πρωτη φορά την έβλεπα.
"Μήπως θα με δείρετε κιόλας;",ρώτησα,χωρίς κανέναν εκνευρισμό. Και πρόσθεσα:"ένα κάμελ μπλέ μαλακό" Περιέργως,μίλησα,χωρίς να προλάβω να σκεφτώ.Θαύμα!Θαύμα!
"Όχι!Γιατί να σε δείρω;" αναδιπλώθηκε και πρόσθεσε "ειμαι εκνευρισμένη με την κόρη μου που δε στερεωσε καλά το στόρι μπροστά και τρίζει.Λοιπον,τι είπες ότι θέλετε;"
(Ναι,ακριβώς έτσι!)
Ήθελα να της πω "χέστηκα!",αλλά αυτή τη φορά πρόλαβα να σκεφτώ πως δεν ήταν ευγενικό κι έτσι απλώς επανέλαβα: "ενα καμελ μπλε μαλακό". Συνήθως όταν μου δινουν κάτι λέω ευχαριστώ. Αλλά δεν είπα. Και μου είπε αυτή.Φαντάζομαι συνήθως δε θα λέει...

Τώρα,επειδή μου τελείωσε η μπύρα και θέλω να πιω άλλη μια,θα κατεβω κάτω,θα μπω στο αυτοκίνητο και θα πάω στον αγαπημένο μου περιπτερά που κάθε μας συνάντηση έχει πλατειά χαμογελα και πάντα,μα πάντα, τη θεατρική εισαγωγική στιχομυθία:
"Γεια σας,καλέ μου κύριε!"
"Καλώς την καλή κυρία!"
Και θα χαρώ πάλι που ειναι τόσο συμπαθητικός άνθρωπος αυτός ο περιπτεράς μου!

Λαμπρά!

Όταν ήμουν μικρή η μαμά με πήγαινε τη Μεγάλη Εβδομάδα στο εκκλησάκι της Παναγίας της Λαοδηγήτριας που ήταν μικρό και υπόγειο κι εγω καθόμουν με μεγάλη ευσέβεια πλάι της φρόνιμα προσηλωμένη στα κεριά. Ημουν πολύ φρόνιμη μικρή.Με κρυφά γονίδια ζαβολιάς βεβαια,αλλά τύποις φρόνιμη,διότι επί φρονιμάδας η μαμά με κοιτούσε με το πολύ γλυκό της βλέμμα,το σχεδόν ερωτικό κι ένιωθα σπουδαία...
Αυτό το βλέμμα της μαμάς με καταδιώκει έκτοτε. Το γλυκό βλέμμα της μαμάς που όταν ήταν γλυκιά ήταν πολύ γλυκιά,το γλυκό βλέμμα της μαμάς που όταν ηταν χαμένη στη νοσταλγία ή τη φούρια της δε με έβλεπε καθόλου.
Ό,τι κι αν έκανα έκτοτε δεν ήταν παρα η προέκταση των προσπαθειών μου να δω αυτό το βλέμμα στα μάτια των ανθρώπων που ερωτευτηκα και που είχαν ένα κομματακι καθένας απο το παζλ των βλεμματων της μαμάς, που ίσως μια μονάχα φορά να ειδα στα μάτια τους αυτό το ίδιο βλέμμα ή την υπόσχεση ενός τετοιου βλέμματος,αυτό το βλέμμα τους αθώωνε πάντα ακόμη και για τη μεγαλύτερη σκληρότητα που μπορεί να μου'χαν δειξει,όπως ακριβώς αθώωνε τη μαμά για κάθε της παράβλεψη και για κάθε τρικλοποδιά. Τους έκανε αθώους ή όταν αποδεικνύονταν ένοχοι,ένοχους εξ αμελείας.
Μπορεί αυτό να'ταν το "δούρειο δώρο" της μαμάς.
Η πίστη στην αγάπη και την ανιδιοτέλειά της.
Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες...
Οι ψυχοθεραπευτικές αποδομησεις αυτών που ήξερα για αληθινά.
Οι προσγειώσεις επι "υγιούς εδάφους",οι κυνικές συνειδητοποιήσεις για τη φύση της αγάπης που βρωμάει ιδιοτελεια και χειρισμό ευαγγελιζόμενη τα υψηλότερα των κινήτρων. Η αγάπη που ειναι απάτη.Η μητρική αγάπη που ειναι μεγάλη κομπίνα. Κι η αποσύνδεση απο τη μαμά.Η ψυχική αποσύνδεση.
Λίγο αργότερα η έγνοια για τις κρέμες που καταπολεμουν τα πρώτα σημάδια του γήρατος. Η συνειδητοποίηση ότι οι δυνατότητες δεν ειναι τόσο δυνατές πια,αλλά ξεφτίζουν κατω απ'τη σκονη του χρόνου και τα ίχνη τους σβήνουν σιωπηλά πίσω σου, εκεί που κάποτε κοντοστάθηκες σε σταυροδρόμια,εκεί που ξεκαλοκαιριαζες μεσα στα αθώα σου σορτσάκια τα ποτισμένα αλάτι απ'τον άνέμελο παιδικό σου ιδρώτα.
Βλέπεις τους παντοδύναμους να γερνάνε μέσα σε αδύναμα σαρκία,βλέπεις την προβολή του εαυτού σου στη θέση τους,καταλαβαινεις πιο πολλά απο την πρακτική φύση των πραγμάτων,με δυο λόγια μεγαλώνεις...
Και τώρα,τι;
Δε θες να γίνεις σαν τη μαμά σου κι ούτε πια ψάχνεις το βλέμμα της.
Και τώρα,τι;
Τι μπορείς να γίνεις;
Και τι,τώρα,ψάχνεις;;
Και πόσο πιο πέρα απ'το οικείο μπορείς να κινηθεις;;;

Ξυπνας λοιπον στις 6 το πρωί του Σαββάτου,ανευ λόγου και αιτίας,κι έξω βλέπεις ο ήλιος ανατέλλει μέσα σ'ένα συννεφο κίτρινης αφρικάνικης σκόνης και φυσάει μια και μόνη ψυχρή ανεπαισθητη πνοή(αυτή που φυσάει παντα 2 δευτερόλεπτα μεταξύ νύχτας και μέρας),και μπαίνοντας στο αυτοκίνητο μές στην απόλυτη πρωινή ησυχία τραγουδάει στο ράδιο η Φειρούζ,την ώρα εκείνη που οι σκιές ίσα που ξεμουδιάζουν κι ο χρόνος μοιάζει βραδύς και διεσταλμένος,σε slow motion οι μαυριδεροι εργάτες με τα μουστάκια στη γωνία πριν πιάσουν δουλειά στο λοξό πρώτο φως, και ευτυχώς δεν έχεις καλά καλά ξυπνήσει κι εισαι ελαφρύς,πολύ ελαφρυς, και σε βουτάει η στιγμή και σε παει αεροπορικώς εξπρές στο Λίβανο,στην Αιγυπτο,στο πενήντα,στο εξήντα, στο τώρα,στις Ακυβέρνητες πολιτείες και στον Καβάφη,περιοδεια στη Μέση Ανατολή,περιοδεία εξπρες,σε ένα λεπτο έχει τελειώσει,όμως όταν ανοίγεις πάλι την πόρτα και μπαίνεις μεσα στο σπίτι,δε σε νοιάζει που ξημέρωσε,που εισαι εκεί που δεν ήθελες να 'σαι.
Μοιάζει σαν να γυρίζεις μετα απο καιρό,ν'ακουμπάς τις βαλίτσες στο πατωμα και να φτιάχνεις τον καφέ σου ήσυχα αναπολώντας μέχρι να χτυπήσει το πρώτο τηλέφωνο της υποδοχής...

Ποτε πρασίνισε το χωράφι απέναντι;

Νομίζω προχτές. Προχτες πρέπει να'γινε καταπράσινο.Ή απο προχτες χτυπάει αλλιώς ο ήλιος και του δίνει αυτή τη χλωροφυλλί απόχρωση.
Μια άλλη μέρα που θα κάθομαι στο μπαλκόνι και πάλι,θα παρατηρήσω ότι κιτρίνισε.
Σε δυο μηνες περίπου υπολογίζω-αντε τρεις.
Οι δυο τούγιες που πήραμε πέρυσι με την Αναστασία ειναι φέτος βαρειά άρρωστες. Κιτρινοκαφέ με λιγα πρασινα στο περίγραμμα.Ανησυχώ,αλλά δεν κάνω τίποτα...
Σκέφτομαι την υστατη ώρα να τους κραταω το χέρι και να τις παρηγορώ με κοινές κουβέντες
"έτσι ειναι κορίτσια,ολονών θα'ρθει η ωρα μας..."

Γιατί ο χρόνος;

Γιατί ο χρόνος με μεγάλα γράμματα;
Γιατί ο ΧΡΟΝΟΣ;

"ΠΟσο μ'αΡΕσουν ΟΙ καραμελΙΙτσες.
Ήθελα ΝΑ'χα ΔΕκα σακκουλΙΙτσες."

Τότε δεν ήξερα. Φορούσα τα μπεζ τεξτερ μποτάκια και περπατούσα με στόμφο μέσα στα χιόνια. Βήμα και τόνος. Ειμαι εδώ.
Η μυθολογία του "τότε".Αιωνίως παρούσα.
Μερικές φορές θέλω να με ταρακουνήσω. Να με βουτήξω απο τους ώμους και με συνταράξω κοιτώντας με κατάματα,όπως κανουν στις αμερικάνικες ταινίες,να μου πω τη στανταρ ατάκα: "GET A GRIP OF YOURSELF,WOMAN!" Και μετά;
Ε,μετα, τίποτα. Θα κάτσω να ξαποστάσω απ'το ταρακούνημα και θα νιώθω ενοχές και θα σκέφτομαι τι να κάνω. Δυστυχώς το ταρακούνημα θα πρέπει να συνοδεύεται από οδηγίες.Διαταγές,αν γινεται.Συγκεκριμμένες! Αν ακούσω τιποτα μαλακίες του στυλ "φαε,πιες,ριξτο έξω!" θα αντιδράσω άσχημα.Πολύ άσχημα!
Έχω ανάγκη ένα μεγαλόπνοο σχέδιο κι έναν πάνσοφο,αποφασισμένο γκουρού να με καθοδηγήσει. Ειμαι μια μεγαλοφυία άλλωστε. Δεν το δικαιούμαι;
Δεν δικαιούμαι να λάμψω με την αρετη,τη σοφία και την καλοσύνη μου;
Με την έξοχη διάννοια,την ευγενική μου καρδιά,τις λαμπρές μου σκέψεις;
Δε δικαιούμαι να έχω μια ζωή μεγαλύτερη απ'τη ζωή μου;
Ένα κομματάκι αθανασίας;
Υποφέρω.
Υποφερω απο φαντασιώσεις μεγαλείου.
Κι ακόμη,πολύ πρόσφατα το αντιλήφθηκα,φοβάμαι.
Φοβάμαι το θάνατο.Οπως φοβάμαι κάθετί αμετάκλητο.
Φοβάμαι ν'αφήνω πίσω μου πράγματα,τόπους-ανθρώπους κυρίως-αμετάκλητα.
Φοβάμαι να ξεχνάω.
Φοβάμαι πως θα ξεχαστω.
Υποφερω λοιπον απο φαντασιωσεις μεγαλείου και φόβο.
Ποιο το νόημα; Ποιο το νόημα της ζωής;
Πρωτότυπο το ερώτημα...
Αλλά όταν είναι συνεχώς εκεί,βιδωμένο στην κορυφή του μετώπου,τα πράγματα είναι άσχημα. Πως έφτασα εδώ;
Πιθανή διπολική διαταραχή.Περίοδοι υπομανίας εναλλασσόμενες με περιόδους καταθλίψεως.
Ορίστε! Παραληρηματικές ιδέες,φαντασιώσεις μεγαλείου και φόβοι,διακυμανσεις αυτοπεποίθησης απο την άκρα υπερτίμηση εως την άκρα υποτίμηση...
Πιθανόν! Κι όμως πισω απο τις φαντασιώσεις μου κρύβεται πάντα μια επικριτική συνιστώσα,μια χλευαστική μάνα που δεν μου επιτρέπει να τις απολαύσω. Η πρόθεση υπάρχει,η φαντασίωση ξεκινά,όμως δεν ολοκληρώνεται.
Μια πρακτική και ισοπεδωτική φωνη μέσα μου λέει "άσε τις μαλακίες,ηλίθια,και κάνε ό,τι κάνω..."
Αυτη πρέπει να ειναι όντως η φωνή της μαμάς.
Συμβολή. Αυτό λέγεται συμβολή.
Όμως,ειλικρινά,όλα αυτά μου φαινονται αηδίες...
Πόσο καιρό μπορεί κανείς ν'ασχολείται με τους γονείς του και πόσο καλά ή στραβα τον μεγάλωσαν; Μου λες;Ποσο μπορεί να διαιωνίζει τη δική του μη ευθύνη,αναλύοντας τις επιδράσεις των άλλων πάνω του;
Μου λες;