Προ Μεσημβρίας

Ανήκει σ΄ένα άλλο είδος,Άννα,αυτή

δεν τη βλέπω στον ύπνο μου

από δυσπιστία 

πάντα θ'απορώ 

πώς με ξετρύπωσε

πάντα θα κοιτάζω τη στοίβα με τ'άπλυτα που μικραίνει

τα σαββατοκύριακα αμήχανα

και πάντα θα είμαι λυπημένη τις Κυριακές

θα κοιτάω τα αμέτρητα προφίλ της

που είδα το σαββατόβραδο μέσα σε τόσους φωτισμούς

δίπλα σε τόσα πρόσωπα

θα μετράω τα τινάγματα που κάναν οι γροθιές της πριν κοιμηθεί

τους ήχους που βγήκαν απ'τα σπλάχνα της

θα φοβάμαι,Άννα,κυρίως θα φοβάμαι,

όπως όλοι οι μικροί αδύναμοι απαρηγόρητοι άνθρωποι 

περίπου τα πάντα

κι έτσι απαρηγόρητη και φοβισμένη

θα λέω πως την αγαπώ

Και στην απόλυτη επικράτεια της απόλυτης αλήθειας

θα ψεύδομαι απόλυτα

Γιατί πάντα θ'απορώ.

Κυρίως θ'απορώ.

Θα την κοιτώ από μακρυά απ'την απόσταση της εφηβείας μου

ανάμεσα απ'αυτό που ήμουν και τ'άλλο που θα γίνω

με τον εκνευρισμό μιας κουρασμένης δασκάλας 

που προσδοκά συνταξιοδότηση

και την ελπίδα τεθλιμμένου συγγενή του τεθνεώτος
που προσδοκά ανάσταση νεκρών

Ανάμεσα στις δυο εκδοχές θα παραπαίω

χαζεύοντας το ασύλληπτο 

όποτε είναι καθαρός ο ουρανός

Ωδή στη χλωρίνη

Η μυρωδιά της χλωρίνης ηρεμεί την ανήσυχη ψυχή κάθε νοικοκυράς

τώρα και τη δική μου

Το στιβαρό κι αδέκαστό της χέρι το θολό πεδίο των μικροβίων

θα συνθλίψει

Υπόσχεση

Και το πετυχαίνει αυτό η χλωρίνη

όσο μυρίζει η μυρωδιά

όσο πλανιέται πάνω απ'το νεροχύτη

δεν υπάρχουν ερωτήματα για το μέλλον

τα ασφαλιστικά ταμεία ή

τη βρώμικη κυρία 

που βλέπω ξανά και ξανά να περπατάει

δίπλα στη γέφυρα

Δεν αναρωτιέται κανείς

είναι καλοί ή κακοί οι πρόσφυγες

ορίστε επιστρέφουν φαγητά

οι κλέφτες ή οι αστυνόμοι

εγώ δεν αναρωτιέμαι είμαι καλή ή κακή 

που απεχθάνομαι την ανόητη

-κατά τη γνώμη μου-

γειτόνισσα μου τόσο

Που όταν είδα τα μπλε βεβαίως μπαλόνια

"It's a boy!" έξω απ'την πόρτα της

με φαντάστηκα να τα σκάω με βελόνα

και να τα αντικαθιστώ με άλλα

"You're a bitch!"

Ή που προχτές με ενοχλούσαν

τόσο αυτοί οι νεαροί στο μπαρ

που τραγουδούσαν και φώναζαν

και κυρίως γελούσαν τόσο μα τόσο δυνατά

σαν να είχαμε κάνει απο καιρό κράτηση

και κόψει εισιτήριο οι υπόλοιποι 

και στριμωχτήκαμε για την παράσταση

"Κοιτάχτε όλοι το παρεάκι που τα σπάει,

φίλε είμαστε τόσο γαμάτοι"

Γιαυτό λοιπόν

ας λεν οι οικολόγοι

τίποτα δε συγκρίνεται με τη χλωρίνη

κανένα καθαριστικό

όπως αυτοί που ξέρουν
τίποτα δε συγκρίνεται με την ηρωίνη
λένε

κανένα ναρκωτικό

Παρείσακτε Κύριε,

δε ζήτησα τη συνδρομή σας σ'αυτή μου την ώρα.
Ούτε σας ζήτησα να συντροφεύσετε αυτήν μου την ανία.
Η επίμονη παρουσία σας δε με καθησυχάζει.
Δεν μου είναι επιθυμητή.Μπορεί κιόλας να μου προκαλεί αποστροφή το συγκινημένο βλέμμα σας
μέσα μου.Διότι δε γνωρίζετε τη συγκίνησή μου παρά ως αφορμή για τη δική σας συγκίνηση.
Φορέστε λοιπόν το ωραίο σας καπέλο,πάρτε το μπαστούνι σας και απομακρυνθείτε.
Μόνο,μην ξεμακρύνετε πολύ.

Δυο χρόνια τώρα μέσα σ'αυτό το μακρόστενο κουτί.
Αμίλητος,ανέκφραστος με τα ίδια ρούχα,δε βλέπεις κανέναν και κανείς δε σε βλέπει.
Χάνεις σιγἀ-σιγἀ το πρὀσωπό σου-χτες το σκέφτηκα και τρόμαξα.
Έχω κι εγώ χάσει τα μάτια μου.

Χειμέρια νάρκη

Το κοίλο ηχείο

Κάθεσαι ήσυχα.
Η ώρα 11. Παραδίπλα υπάρχει μια κιθάρα.
Στην κοιλιά της μεγάλωσες.
Πραγματική μητέρα,κουρδισμένη κατα τις ανάγκες σου,διαθέσιμη ανα πάσα ώρα,
μαθημένη απ'τα χἐρια σου να συνοδεύει τη φωνή σου.
Τη φωνή που φυλούσες για σένα και για κείνη,αυτή που,όταν μιλάς, ίσα που ακούγεται...
Αυτή σου έμαθε πώς να χαϊδεύεις τα σώματα,πὠς ν'αφουγκράζεσαι τους τόνους,
να καταλαβαίνεις τι νιώθουν οι άνθρωποι από τις νότες τους.
Μεγάλωσες.
Τώρα μιλάτε σπάνια.
Κάθεστε,κοιτιέστε,δυο κουρασμένα όντα που συνθηκολογούν με τους θανάτους τους,αμίλητα.
Μα πάντα,όποτε είσαι αδύναμη,όποτε νιώθεις μικρή,υπάρχει αυτός ο χώρος στην κοιλιά της να συρθείς,ν'αφουγκραστείς τα σπλάχνα της και τα δικά σου σπλάχνα.

Μαλακτικό ρούχων,λεμόνια και κάτι ακόμα...

...ήδη το ξέχασα.
Μαλακτικό ρούχων, λεμόνια και κάτι ακόμα που μου διαφεύγει.
Αυτή κάθεται ένα τραπέζι μπροστά μου.
Πάνω απο 70.Αλλόκοτα βαμμένη.
Ο αέρας φέρνει τη δυσάρεστη μυρωδιά της στα ρουθούνια μου.
Όταν έρχεται η χαμογελαστή σερβιτόρα,της λέει κάτι, "δεν είμαστε άγνωστοι εμείς"ακούω ανάμεσα στ'άλλα που δεν άκουσα. Κι έπειτα την πιάνει απ'το μπράτσο κι εμφατικά "αν ΘΕΛΕΙΣ και ΜΠΟΡΕΙΣ,ένα ποτήρι νερό",λέει."Βεβαίως"απαντά η κοπέλα χαμογελαστότατη.
Επιστρέφει με το νερό.
Ξεπλένει το στόμα της με την πρώτη γουλιά,τη φτύνει κάτω κι έπειτα πίνει.
Εγώ διαβάζω για την οδοντιατρική περίθαλψη του ΕΟΠΠΥ,ΠΕΔΥ,πώς σκατά τον λένε δεν ξέρω.
Μετά πλησιάζει αυτός.
Γνώριμη φάτσα. Σκατόφατσα.Συχνάζει σ'αυτό το κωλοκαφενείο απέναντι απ΄το ιατρείο.
Κοντά εξήντα με μούσια που δεν έχουν γκριζάρει.
"Θα'ρθείς απόψε απ'το σπίτι" του λέει αυτή.Ούτε ρωτάει,ούτε διατάζει.Κάτι στ΄ανάμεσο. Την κοιτά περιπαιχτικά."Άντε,μωρή" σαν να της λέει.
Τον βλέπω.Την έχω πλάτη.
"Δε θα'ρθω.Τί θες;"
Έπειτα γυρίζει να φύγει. Κάνει δυο μέτρα,ξαναγυρνάει.Της χώνει μια σπρωξιά-μπουνιά στον ώμο
κι αυτή του πετάει το νερό.'Τσογλάνια",φωνάζει.Γυρίζει προς τα μένα.Χώνω τη μούρη μου βαθύτερα στο τεύχος του "αναβαθμού".
Η σερβιτόρα έρχεται,της φέρνει ένα καινούργιο ποτήρι.
Φτύνει πάλι την πρώτη γουλιά κάτω.
"Τσογλάνια",μονολογεί κάθε τόσο, "τσογλάνια"...

ilm estival

Δεν ήρθες έτος. Ούτε κι ο Παναγιώτης ήρθε.
Έμεινες Αθήνα. Είχες πολλές δουλειές, μια δίκη που δε σήκωνε αναβολή,συνεννοήσεις με πολλά υποσχόμενες αντίδικες κυρίες κ.λ.π.
Έχει πάλι αιέρωμα στον Κισλόσκι. Μόνο το δεκάλογο όμως,όχι όπως το 95.
Κι η γιορτή του μπαμπά πέτει,όπως και τότε,μέσα στο  εστιβάλ.Θυμάμαι η μαμά μας είχε μαλώσει που δεν γυρίσαμε νωρίς εκείνη τη μέρα. Δεν υπήρχαν και κινητά να μας ψάξει.Κάπως απορήσαμε, "μα αού έχει εστιβάλ..."θα σκετήκαμε
Πίναμε μπύρες στο Grotesque. Απο τις μεγάλες. Λούσιερ και oντέλ.

Έμεινες Αθήνα. Έ,δεν είναι κι άσχημα.Με τον Κώστα,τη Σάντυ,την Κατερίνα και τους λοιπούς.
Αυτοί θα λένε πως ήρθες Θεσσαλονίκη,βέβαια, και γιαυτό δεν εμανίστηκες στο "τσιν-τσιν"αυτές τις μέρες.Είδα μοναχά δυο ταινίες.
Ψάχνω στο ίντερνετ να βρω το πόστερ του 95 που'χα κολλημένο στη ντουλάπα μου τότε.
Αστείο να το βρίσκω σε μια τόση δα παραπομπή,ενώ τό'χα χρὀνια μπροστά στα μάτια μου

http://www.filmfestival.gr/film_festival/posters/36.htm

Κἀτι λείπει.