40 ΧΩΡΙΣ

Γύρισα.
Όλα στη θέση τους εδώ.
Στην Αθήνα μας επισκέφτηκε η άνοιξη.
Ενοχλητικά ανέμελη. Σαν δεκαεξάχρονο κοριτσάκι που γελάει δυνατά μιλώντας στο κινητό δίπλα σου την ώρα που θέλεις ησυχία για να χαζέψεις απ'το παράθυρο.

Στο μεσαίο δωμάτιο έχει μείνει απ'την Πρωτοχρονιά το ποτήρι με το νερό σου.Παρατηρώ την πτώση της στάθμης του.Εξατμίζεται. Έχει ακόμα κάμποσο. Δεν ξέρω τι θα κάνω άμα εξατμιστεί όλο.
Δεν μ'αρέσει να το σκέφτομαι.Θα δω τότε τι θα κάνω.

Απ'το σπίτι της Κατερίνας φαινόταν ο ουρανός.Πολύς ουρανός. Όλο αναρωτιόμουν τι ώρα να'ναι και συμπέραινα πως η μέρα μεγάλωσε.Αργούσε πολύ να νυχτώσει.
Ανέμελη η άνοιξη.Την Κυριακή μ'ενόχλησε πιο πολύ.Είναι κι ο συνδυασμός με τη μέρα. Η γαμημένη η Κυριακή και η πουτάνα η άνοιξη και χωρίς. Στην Αθήνα χωρίς.

Ο Φώτης,εἰπαν,πέθανε

Σου έδωσα κάτι φόρμες μου να φορέσεις.
Ήμασταν ζαλισμένοι απ΄το ουίσκι και τη νύστα.
Τελικά φορεσες μόνο το πάνω που ἠταν μαὐρο κι είχε μια χρυσή λωρίδα κατα μήκος του μανικιού κι απο κάτω έμεινες με το μαύρο σώβρακο.
Σου ήταν εφαρμοστό κι ήσουν αναμαλλιασμένος-όταν σε κοίταξα μού'ρθε να βάλω τα γέλια γιατί φαινόσουν πολὐ trendy και πολύ gay,both so unlike you,αλλά ήμασταν θανάσιμα νυσταγμένοι και δεν είχα το κουράγιο να στο πω,ούτε κι εσύ θά'χες το κουράγιο να γελάσεις.
Με φίλησες και μου'πες "καληνύχτα,Ρινούλα μου"και μισόκλεισες την πόρτα-μετά σηκώθηκες να πἀρεις ενα ποτήρι νερό- και πέσαμε για ύπνο κι εγώ σκεφτόμουν,τώρα να δεις ο καργιόλης θα δει κανα γαμάτο όνειρο κι εγώ τίποτα και σε φθονούσα κρυφά και το πρωί φυσικά είχες ένα όνειρο γεμάτο καταδιώξεις και μυστήρια να μου πεις κι εγω δεν είχα δει τίποτα και σου΄λεγα  ενώ μου διηγιόσουν "Το΄ξερα,ρε γαμώτο!" κι εσύ γελούσες.
Και ξέρεις κάτι;
Πάντα σε ζήλευα που είχες όνειρα-εκτός του να τα βλέπεις- κι εγώ δεν είχα.
Και σου μιλούσα καμια φορά σαν αυστηρή μαμά,ενώ εσύ ποτέ δεν με μάλωνες.
Ποτέ. Ούτε μισή φορά δεν μ'είχες μαλώσει,ενώ εγώ εκνευριζόμουν με τις παλινδρομήσεις σου στην εφηβεία.
Και τώρα εσύ είσαι στο διάστημα κι εγώ ακόμα στη γη.
Κι ακόμα κι αν κάψω το συκώτι μου,δε θα σε βρω πουθενά.

Ο ανηψιός μου είναι τοσοδούλης.
Εγώ τον κοιτώ απο ψηλά,μα αυτός με κοιτά στα ίσα.
Και το'χω βάλει στοίχημα,ὀταν θα'ναι ψηλός κι ακμαία νέος
κι εγώ μικρή κι ανήμπορη,
να του επιστρέψω αυτό το βλέμμα.

Άπτερος Νίκη

Πάλι δεν με ρώτησες αν μ'αντέχουν τα πόδια μου.
Μα θα'χεις δίκιο,όπως το σκέφτεσαι.
Δυο είναι κι εγω μια.
Γιατί,λοιπόν, όχι;

Διαπλοκή

Όταν μέσα σου βρεθεί ο χώρος για να μάχονται οι Καπουλέτοι κι οι Μοντέγοι,

θ'αυτοκτονήσουν οι εραστές.

Με τα προσχήματα ξεχνάς καμιά φορά τις μορφές

Marco Bertogliatti II

Στο τέλος εκείνου του περίπατου,περπατώντας διπλα-δίπλα για την επιστροφή, κι αφού μπήκαμε στο σταθμο που λεγόταν:"Η καλύβα του μπαρμπα-Θωμα"(εγώ τουλάχιστον έτσι το καταλάβαινα),

ο Μάρκο μου δειξε ενα καφέ με δυο κουρασμένες σερβιτόρες κι είπε πίνουμε έναν εσπρέσσο;

Οι Ιταλοί δε λένε ποτέ πάμε για καφέ συμπέρανα,λένε πάντα παμε για έναν εσπρέσσο.

Συμφώνησα,κάπως απρόθυμα,για να μη φανώ αγενής.

Καθίσαμε λοιπον κι έπειτα ξεκίνησε έναν ατέλειωτο μονόλογο τον οποίο αδυνατούσα να παρακολουθήσω απο την πείνα. Μπόρεσα κάπως να συγκεντρωθώ, μόνο αφού παρηγειλλα με τον εσπρέσσο κι ένα κάρυ-βούρστ κι άρχισα να το σαβουρώνω μ' ένα πάθος που ήταν αδύνατον να μετριάσω. Ο Μάρκο με κοίταξε για λίγο παλι με γουρλωμένα μάτια. 

Να του φάνηκε ιεροσυλία το κάρυ-βουρστ με τον εσπρέσσο; αναρωτηθηκα  κι έπειτα αποφάσισα πως χέστηκα για τη γνώμη του,μασώντας ωστόσο λίγο πιο αργά.
Έλεγε διάφορα κουνώντας τα χερια του και καπνίζοντας ακαταπαυστα, μεταξύ των οποίων ήταν για τη ζωή στη Basel και πόσο βαρετή ήταν, ας όψονται οι άδειες που την κοπανάει και μπορεί να πάει σ'ένα φίλο του στη Ρώμη και σ'εναν άλλο στο Μιλάνο,πως ειναι 36 χρονών κι όλοι του οι φίλοι παντρεύτηκαν κι έχουν παιδιά κι αυτός ειναι μόνος και τώρα πού'ρχονται τα Χριστουγεννα,πάλι μόνος θα'ναι και για τα Χριστούγεννα γενικώς που του φέρνουν στενοχώρια.
Έκανα που και που ένα μμμ... που κατα το ήμισυ εξυπηρετούσε το να του επιβεβαιώσω πως τον παρακολουθώ,κατα το άλλο ήμισυ προερχόταν απ'την αγγαλίαση του στομαχιού μου για τις μπουκιες που κατέβαιναν.
Δεν νομίζω πως σταυρωσα καμιά κουβέντα στην πρώτη μας αυτή συνάντηση.
Ανάλωσα όλη μου την ενέργεια προσπαθώντας:
πρώτον να μην εντυπωθούν στο μυαλό μου όλα τα λάθος άρθρα που χρησιμοποιούσε χωρίς κανέναν απολύτως δισταγμό και δεύτερον επισημαίνοντας στον εαυτό μου πως στο μέλλον έπρεπε παση θυσία να τον αποφύγω. Καραμπινάτος καταθλιπτικός, keep away!